دستانمان

دستهایم را تا ابرها بالا برده ای

و ابرها را تا چشمهایم پایین

عشق را در کجای دلم .....

پنهان کرده ای که :

هیچ دستی به آن نمیرسد

روزی حتما دستم خواهد رسید

دستان من دستانت را محکم خواهند گرفت

دستانت چشمانم را خواهند شست

کافه

من این کافه ها را قبول ندارم !!

بدون سیگاری که دودم کند...

بدون عرقی که سگم کند...

با چای و قهوه و نسکافه ، چطور فراموشت کنم ...!!!؟

زیر گنبد کبود

قصه از کجا شروع شد؟

زیر گنبد کبود ؟

آیا کسی بود ؟

نبود ؟

سیب؟

گندم ؟

انار.....

شاید این جهان مکث قصه گو باشد، میان یکی بود... یکی نبود

میان این مکث چه قصه ها که ساخته نشد ؟

همه قصه ساز شدیم و قصه پرست

...

قصه با نبودمان تمام میشود ؟

رنگ خاکستری

Edit

رنگ خاکستری

by Nazanin Ahmadi Kamarposhti on Monday, 07 November 2011 at 00:15

گاهـــــی می خواهم انســــــــــان نباشم . . .

گوسفندی باشم ، پا روی یونجه هـــــــا بگذارم! امـــــا دلــــــــــی را دفــــــــــن نکــــــــــنم!.!.!

گـــــرگی باشم ، گوسفند هـــــــا را بـــــدَرم . . .اما بدانم ، کــــــــارم از روی ذات است نه از روی هوس !

کـــــلاغـــــی باشم که قـــــار قـــــار کنم . . .پرهــــــــایم را رنگ نکنم و دلــــــــی را با دروغ بدست نیاورم..

تو چه می فهمی حال و روز کسی را که دیگر هیـــــــــــچ نگاهی دلش را نمی لرزاند؟

تو چه می فهمی حال و روز کسی را که دیگر نگاهش دل کسی را نمی لرزاند ؟

مثل رنگ خاکستری خنثی می شوم ....

خطهای عمودی

این روزها همه در چشمانم تو را می خوانند

تو را می بینند

دیگر صدای خنده هایم دل آسمان را پاره نمی کند

دیگر قلمم روی کاغد افقی نمی رود

عمودی می کشد

و خطهای عمودی تر

خطها به خط ایستاده اند

کنار هم با فاصله

تو آن پشت جا خورده ای و مبهوت

نترس

بی پروا باش

همانگونه که خطها را روی صورت و چشم مهربانت کشیدی تا دیگر در آغوشت نگیرم

نترس

مادر برایمان پاک کن خریده است

من این خطها را پاک می کنم

این خطهای عمودی که از سقف آسمان تا ته سوراخ زمین رفته است را پاک می کنم

نترس من اینجا هستم

این ور خطهای عمودی

نترس

مادر برایمان پاک کن خریده است

تازگی ها این جا خبرهای تازه تری ست

تازگی ها این جا خبرهای تازه تری ست

تو که نیستی انگار قلمم را دزدیده اند

مغزم را دریده ؛ زبانم را چاک زده ؛ چشمانم را زهر گرفته و خون لبانم را مکیده اند

تو که نیستی اینجا خبرهای تازه تری نیز هست

اینجا آبرو فروختند

....

تازه تر اینکه ؛ اینجا جای تو خیلی خالی ست

که تا صبح به حال خودمان و مغزهای کوچکترمان شراب بنوشیم و بخندیم و نفس نکشیم

تا نفهمیم چه می گذرد به حال و روزمان

بیا شراب را تر بنوشیم

از خشکی این شراب های تازه به دوران رسیده خسته ام

لبانم ورچیده و بغضم خفقان می کند

بیا تا نیلوفران را به آب بدهیم

شاید دسته گل تازه تری پیدا شد

بیا شراب را تازه تر بنوشیم

شاید دلمان خنک شد

و

خدا را آلتی دیدیم تا

فرو کنیمش در چشم گناه و لذتش

تا از درد شاید بیدار شد

و درب را به روی هرزگانِ شب پرستِ فرشته نما ببندد

بیا خدا را بیدار کنیم

بیا دستش را بگیریم و راه رفتن روی زمین را یادش دهیم

یادش دهیم

اینجا رمضان هم دیگر مبارک نیست

کاری از دستش بر نمی آید

بیا خدا را از خواب بپرانیم

و سر کلاسِ حسابرسی بنشانیم تا

شاید جوابی برای همه ی این بی حساب کتابی ها داشته باشد

بیا خدا را دادگاهی کنیم

به جرمِ همه ی این بی وجدانی ها

بیا یک بار با خدا ، شراب به جای چای بنوشیم

تا شاید مست شود

و

از سرِ مستی و سرخوشی ، هست های عالَمِ نیمه کاره کامل شود

.......

مشاعر ه ای بین من و علی دوست خوبم

علی :


بدووووووز دکتر, التماست می کنم
همه ی دارو ندارم را میدهم تا بکارت روحم را بدوزی ...
التماست می کنم چشم اینه ها را کور کنی و گوش دیوار اتاق تنهایی هایم را کر
التماست می کنم به این شب عزیز و ماه مبارک
التماست می کنم این سرطان سیال خاطره ها را جراحی کنی
تا نفسی که می کشم بوی مردار کوچه های اولین قرار را به یاد شفق بی کسی نیندازد


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
من :

هی و هی خودم را محکم به زمین می کوبم

از لج تمام دلتنگیهایم

پاشنه ی بلند کفشم

تا ته مغزم فرو می رود

تا ته تهش

دهانه ی رحم مغزم زخمی همان گه گیجگی هاییست

که علی را وا می دارد تا بنویسد از پاره شدن بکارت مغزش

که تو می گویی ندارد و

من می گویم مغزمان فاحشه شده است

نه مغز من

نه نوشته های علی

نه دل تو

دیگر معصومیت مریم عذرا را ندارند

و بی فاسق آبستن می شوند

آبستن

همه ی توحش پنهان من که افسار مرا به گردن کشیده است

و ما را به کجایی می بردتا آبادش کنیم

......

محل تولد : نا کجاآباد

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

علی :

همیشه در شعر هایم دیگران را سروده ام و تو اولین بودی,که مرا در خلوت دلنوشتها یت به پاکی مرداب,زندگی بخشیدی , راهمان دور است,فکرمان مترود,لیک می گوییم تا به جای مردگان در کفن غرقمان نکنند,دیگر الوده شده ایم,به پیچک باغ همسایه.تو,فلق را بوسه می زنی از لای برگ های گیج پیچک رسیده به پنجره ی اشپزخانه ات.من شفق را می بویم از جای پای چلچله ها.و خداوند می داند که نمی داند چقدر تنهاییم.تقدیم به انکه نقاب خوشبینی اش بر جهان سایه فکند.دل ساده اش مغزش را پیچید و دستانش خالی ماند

کودک درونت است که سخره می گیرد زمانه را

پاشنه ی بلند کفشت را

به مجلسی ببر تا از سر شوق بوسه بر زمین زند

گه گیجه هایت اما

روح بیدار را در ورطه ی ملعون زندگی می بلعد

باور نمی کنی بپرس

از فاحشه بپرس ایا خسته شده است از این همه دریدگی

نه هرگز معصومیت عذرا نمی خواهد

اینگونه راحت است

ابادی نمی خواهد ویرانه ای می طلبد که از هر سو نسیمی به او بوزد .

باز باز باز...

توحش که افسار نمی بندد

می خزد تا وقت شکار

در لحظه ای ناب

کاری کند که جهانی انگشت مکان , متوصل به افسار گردند

پشیمانم , چرا که دیگر دیر است

پارگی بکارت روحی بر دستان ناتوانم باد کرده است

درد مشترک بر روی پره ی سینما حراج می شود

و قوانین که روزی مظهر انسانیت بوده اند

در پای جرم و گناه به سجده افتاده است

دیگر چراغی نیست

هوایی نیست

کلامی نیست

...

خدایی نیست

تا دست بر گردنشان حلقه بر کشم

شاید بال های الوده ام را دوباره یارای پریدنی باشد

و دیگر هیچ نمی خواهم

----------------------------------------------------------------------------------------------

من :

توی من

کودکیست رقاص

رقاصه ای خسته

کودک رقاصه ی خسته ی توی من

کفشهایش را به دست می گیرد

و تمام مسیر گه گیجگیهایم

را پابرهنه قدم میزند

قدم می زند و آواز می خواند

و از سر قضا کس نا کسی توی کفش های

کودک رقاصه ی خسته ی توی من

شاباشی از سر سرخوشی هایش می گذارد

.....

در چشم بر هم زدنی کفشهایش

کاسه گدایی اش می شود

کاسه پر از شاباش های رنگارنگ نا کسان راست کرده به بکارت کودک رقاصه ی خسته ی توی من می شود

کودک من کاسب می شود

کاسبی اورا می برد

می برد تا دریدگی و در یوزگی

....

دریوزگی توحش می طلبد

آوارگی

بی باکرگی

آلودگی

بی چراغ

بی هوا

بی کلام

....

بی خدا

....

فقط کافیست کفشهایت کاسه گدایی ات شود

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

علی :

حق با تو بود

حق با تو شد

حق از تو رفت

چهار شاخ مانده ام این زندگیست ؟

تمام کودکی ام

خلاصه می شود در پای سیب

و کمی مهر که تازیانه می شود

پژواکش در پس ملایمت های متجاوزان

باکرگی, فرشته ای می شود که تنها شنیده ام و هر شب به امید هم بستری اش چشم می بندم و می بندم چشم

تا بهشت پژواکی دیگر

ترانه می شوم , زبانه می کشم تا دور

بهانه می شوم , غرق در رویای نور

ببین چگونه خجل گشته ام در زیر این درخت

خوردن گندم , سیب , انار و ... بهانه بود

خدا از چشمان کودکان پرده دریده , پاک خسته بود

حبس افکار می شوم

درگیر شکنجه تا ابد

من تازه می شوم

تا بوی کهنگی ام را گم کند بهار

خیره می مانم, تا پاک شود جای پای اب

از تشنگی شور دل تنگی

که گفته باکره مقدس است ؟

مگر نه انکه ادم حاصل عشق بازی خداست؟

سراغ من را اگر گرفتند از باد

فاحشه خانه ایست نزدیک اسمان نمی دانم چندم , که هرزه هایش شکوفه ی نور می نوشند

بگویید به پابوس رفته ام هرزه ای را که دیروز

به افتخار, پرده دریده اید

در جهنمی که باید رقص سوفیان از بر کرد

چگونه بهشت , نشخوار می کنی

قی می کنم هوریان و پریان و چشمم می شود رود شراب و شیر

ویاد می اورم رهگذری که از کویر دیدگانم گذر کرد و هرگز از پیچ وتاب لجنزار افکارم زنده برنگشت.

بشمارید لحظه لحظه , نفس های نبض خدایی که مهر او بر تر از عشق مادران بود

من به خواب طولانی اش مشکوکم

من به بی تفاوتی اش مشکوکم

من به وجود نامعلومش مشکوکم

مشکوک

مشاعره ای بین من و دوست خوبم علی فروزان

کفشهایم کو ؟

توی من

کودکیست رقاص

رقاصه ای خسته

کودک رقاصه ی خسته ی توی من

کفشهایش را به دست می گیرد

و تمام مسیر گه گیجگیهایم

را پابرهنه قدم میزند

قدم می زند و آواز می خواند

و از سر قضا کس نا کسی توی کفش های

کودک رقاصه ی خسته ی توی من

شاباشی از سر سرخوشی هایش می گذارد

.....

در چشم بر هم زدنی کفشهایش

کاسه گدایی اش می شود

کاسه پر از شاباش های رنگارنگ نا کسان راست کرده به بکارت کودک رقاصه ی خسته ی توی من می شود

کودک من کاسب می شود

کاسبی اورا می برد

می برد تا دریدگی و در یوزگی

....

دریوزگی توحش می طلبد

آوارگی

بی باکرگی

آلودگی

بی چراغ

بی هوا

بی کلام

....

بی خدا

....

فقط کافیست کفشهایت کاسه گدایی ات شود

سفره توری

سفره ای توری

به سفیدی بخت!

همهمه مدعوین

در ضیافت بزرگ تجاری

فروخته شد

به بالاترین قیمت

روز اول سرخ بود و تازه

بکر و بی قیمت

گفتند باید خرید

گفتند باید فروخت

باور کردیم

نشستیم

چانه زدیم

هزار و سیصد و چند؟

نیم یا تمام؟

زنجیر آوردند

از حلقه های طلا

سیب گندیده بود

یادت خواهند داد

که مرا چگونه ببینی

رخت آویز شخصیت

آرامگاه موفقیت

خود پرداز امنیت

سرخی چشمانت را به رخم نکش

قرار داد که با طلا مهر شد

سرخی را گنداند

چشم؛ لب؛ سیب

هنوز می چرخیم

به دور زنجیر طلا

نه به سیب گندیده نگاه می کنیم

نه به هم

سیب سرخ دست دیگران است.

چند می فروشند؟

توحش پنهان

هی و هی خودم را محکم به زمین می کوبم

از لج تمام دلتنگیهایم

پاشنه ی بلند کفشم

تا ته مغزم فرو می رود

تا ته تهش

دهانه ی رحم مغزم زخمی همان گه گیجگی هاییست

که علی را وا می دارد تا بنویسد از پاره شدن بکارت مغزش

که تو می گویی ندارد و

من می گویم مغزمان فاحشه شده است

نه مغز من

نه نوشته های علی

نه دل تو

دیگر معصومیت مریم عذرا را ندارند

و بی فاسق آبستن می شوند

آبستن

همه ی توحش پنهان من که افسار مرا به گردن کشیده است

و ما را به کجایی می بردتا آبادش کنیم

......

محل تولد : نا کجاآباد

خیالت راحت

از کنارم آرام بگذر
طوری نیست
صدای رفتنت آزارم نمی دهد
نگران خوابهایم که تو را کم دارند نباش
بی تو سر کردن را عادت کرده است

خیالت راحت همه جا خشک خشک است
هم چشمانم هم بالشم

می ماند جای خالیت
که خیس می شود

سیب باکره

عصمت عشق را لکه دار نکنیم

می شود عاشق شد

می شود تو را دوست داشت

می شود تو را بوسید

بویید و نوازش کرد

می شود جنسیت نداشت

می شود سیب را با لذت گاز زد

سیب که فقط از آن آدم و حوا نیست

سیب باکره است

....

می شود مادر شد و

معصوم ماند

بی آنکه بکارت سیب پاره شود

برای امیر عزیزم

قرق کن مرا

هرم دستهایم تو را کم دارد

این سردی تورا کمی قرض می خواهد

بدم

به اینها بدم

تا هایت یخشان را آب کند

بگذار دستانم بی اضطراب تو را بگریند

بگذارلبخندت را از چشمانت گدایی کنند

با نگاه فرشته وارت بیا

همه ی مرا قرق کن

تقدیم به فرشته ی زیبایم

سیاه کشتند و سبز می کشیم

سیاه کشتند و سبز می کشیم
همه رنگها ی خدا هستیم

چه می خواهیم از جان هم
چه خواهیم کرد با این همه آه مادران داغشده
...
چه می خواهیم
دلم تنگ است سرما سخت سوزان است

-------------------

برای مادر بیچاره ی من , من فقط فرزند دلبندش بودم
کاش برای مادرم فرق می کرد که من چه رنگی را دوست می داشتم
کاش سنگ مادر مرا به سینه نزنید که از دردش به جان هم نیافتید
تا دوباره چشم مادری به در سفید نشود

به اسم دین

به اسم دین
به رسم اعتقاد به جان هم افتاده ایم
چه آسان زندگی را از هم می ستانیم
ککمان هم نمی گزد
روزی برادر هم بودیم
...خواهر هم
این روزها چه بیگانه شده ایم
هر یک برای دیگری دشمنی دیرینه
چقدر سخت می گذرد این روزهای بی برادری

چه قدی علم کرده است این دینمان
دستمان را چه راحت به خون برادران و خواهرانمان آلوده می کند

مرا بی خیال هر چه اعتقادم هست دوست بدارید
به نام خدا را بهانه ی خونخواهی من نکنید
فقط دوستم بدارید

ادای مستان

کودکانه ار خواب پریدیم
بطریهای شراب چشمکمان می زد
نگاهشان کردیم و ادای مستان را در آوردیم
لات شده بودیم انگار
مست و خراب
....
ادای مستان
صدای مستانه
با همان ادا خوابمان برد
....

سر به سرم نگذار

سر به سرم نگذار گمانِ شبانه
سفره‌ی دلِ مرا در باد، کسی گشوده نخواهد يافت.
من خوابِ يک ستاره‌ی صبور
زير بالش ابرهای راحله ديده‌ام
يا باد می‌آيد و آسمان را خواهد رُفت
...يا شايد کرامتی شد و باران آمد

شاید
شاید سفره خالی آسمان
دلش را سوزانده است
میرود
میرود تا سربه سر خدا بگذارد
...
سفره ستاره باران می شود
بیا بنشین اینجا
سر سفره خدا
ستاره بدزدیم
و
با ستاره ها هفت سنگ بازی کنیم
ستاره را پرت کنیم
شاید دل آسمان شکست
و
بارید




صبوري كن سايه ي پا در گريز پسين
خورشيد
براي باز امدن است كه مي رود
...
نگران نباش



نگرانیم از این همه رفت و آمد هاست
نکند
خورشید خسته شود
و
دیگر نیاید
و
دلم برای سایه تنگ شود




مشاعره ی کوتاهی بین من و جمال عرب زاده از دوستان قدیمی و بسیار خوبم

رنگين كمان

گيلاسي برايت مي چينم آبيه آبي

تو قرمز بنوش

من صدايت مي كنم سبز سبز
تو بنفش ببين

من برايت گل شمعداني مي كارم قرمز قرمز
تو زرد بچين

من صلح مي نويسم سفيد سفيد
تو سياه بخوان

...
من رنگين كمان حرف مي زنم
تو رعدوبرق ببار

عطر تنهایی من

به باران و خدا گفتم ببارید

بر سر من

دل من

لب من

چشم من

سرم آبستن ما است

دلم دلتنگ و سرد

لبانم خشک و چروکیده

چشمانم خیس و غمین....

ببار

این عطر را بشوی

عطر تنهایی مرا

ببار و بشور و ببر

سیرابم کن

تشنه ام

تشنه تر از کویر لوت

ببار و بشور و ببر

این عطر تنهایی مرا

عطر ما بزن به من

بیا ما را نفس بکشیم

ما را گریه کنیم

ما را ببوسیم

ببار و بشور و ببر

این درد تنهایی مرا

درد زایمان است انگار

می خواهم مایمان را بزایم

در حسرت گوگوش

خوشحالم اما می گریم

حسرت می خورم

اما سیر نمی شوم

هزارن نفر تمام خود خود را در روز می کشند

می میرانند

خفه می کنند و می شوند

تمام ما هر روز

روزی هزار بار

اینجا

تمام نا تمام خود را بالا می آوریم

در حسرت

آغوش تو

صدای تو

نفس تو

حسادتمان سرخ می شود

آرزوهایمان کباب

بی عنوان

بی عنوان می نویسم

بی بهانه

اشک و باران و

غبارآلودگی خاطراتم

اشکم را رنگین کمان می کند

روی گونه هایم

باران و هم خاطرگی هایش

این روزها

هی زور می زنم تا فراموش کنم

شعله را زیاد زیاد می کنم

به دور دور پرتشان می کنم

به باد می دهمشان

به دریا

بی فایده است

آنها مثل تفلون نسوزند

مثل بومرنگ دوباره بر می گردند

نه در باد گم می شوند و

نه در دریا غرق

آنها نمی میرند انگار

انگار آش کشک خاله جان است

در هر صورت به پایم است انگار

چاره ای نیست

تمامش را لاجرعه سر می کشم

همه ی کاسه را هورت می کشم

ته کاسه را هم لیس می زنم

حتی دورش را با انگشت تمیز می کنم

و انگشتم را به دهان می برم

خاطراتم جایشان امن است

خیالت راحت

دلی دارم زلال

رختشویی می کنم

دلم چرک کرده است

آنقدر می چلانمش تا همه ی لک هایش پاک شود

و

زلال

آفتابش می دهم

تا خشک شود

و

حلال

.....

اینک دلی دارم

تازه ی تازه

ناب ناب

تقدیم تو باد

پیشکشی است ارزان

اما

حلال

.

نوبرانه

یار در خانه و ما گرد جهان می گشتیم
آب در کوزه و ما تشنه لبان می گشتیم

پاییز برایم بهار شده است
گم گشته هایم پیدا می شود

خوش نوایی می کنم
عیش بازی

برای دلم نوبرانه عشق می چینم
سبدم پر میوه
همه اش سیب سرخ
سیب هایم را روی طاقچه
کنار لب خندانت می گذارم
تا دیگر نگندد

من مرده ام یا تو ؟

دلم سنگینی می کند

برایت هر سال سال می گیرم
سر قبر نداشته ات شمعی روشن می کنم
و برای گناهان نکرده ات آمرزش می طلبم

خدایم بیامرزد
خدا مرا ترا بیامرزد
برای کشتنت
کشتنم
و
کشته شدگان

آری سال می گیرم
دهانم با حلوا حلوا شیرین نمی شود
میان این همه سرم گرم نمی شود
میانشان هنوز تنهایم

و سراغی از تو نیست

جایت پر نمی شود
همیشه خالیست

همیشه
همه جا
همه وقت

سر قبر نداشته ات شمعی روشن می کنم
برای گناهان نکرده ات آمرزش می طلبم
........

بیا امروز را کنارم بنشین
بیا سرم شانه هایت را کم دارد
موهایم نوازشت را


بیا و دل مرده ام را ببین
زیاد گله دارد
بیا تا بغضم بشکند
بیا تا دلم گله کند
درد دل
بیا

بیا ببین
من بیشتر از تو مرده ام
بیشتر از تو نیستم
بیشتر از تو پوسیده ام

بیشتر از تو نیاز به آمرزش دارم
برایم شمعی روشن کن
اینجا تاریک و سرد است


ببین
من بیشتر از تو نیستم
بیشتر از تو مرده ام

با تو شعرم تازه مي شود

با تو شعرم تازه مي شود
جان مي گيرد و
خوش اب و رنگ

نفس مي گيرم
و
غوطه مي روم
در هوايت

شعرم تازه مي شود
به هوايت
سلام ميدهم
ركوع ميروم
و سجده
شعرم تازه مي شود
.....

بوی تازیانه می دهم

بوی تازیانه ، شلاق ، سیلی ، فحش

طعم کلفت ناسزا

صدای تلخ مشت و لگد

وحشت چند دامادگی

صورتم صورتی سیلی

گردنم کبود دستان حلقه ای

آری این منم

که زنم

له شده ی نگاههای غضبناک

فریادهای هولناک

تنم را می لرزانی

صورتم را می بوسی

مزه ی دریا می دهم

گوشم سوت بنفش می کشد

آری این منم

که زنم

که

بوی تازیانه می دهم

هر وقت دلت گرفت

هر وقت دلت گرفت

من پنجره ای چوبی ام

تو سایه ای بزرگوار

مرا بگشا

هوای مرا نفس بکش

هر وقت دلت گرفت

من سازی توری ام

تو ساحری هم آواز

مرا بخوان

صدای مرا قفس بکش

هر وقت دلت گرفت

من عاشقی صوفی ام

تو راهبی وفادار

مرا ببین

عشق مرا به دل بزن

هر وقت دلت گرفت

من شاعری کولی ام

تو خانه ای سزاوار

مرا بساز

شعر مرا به لب بزن

ساز دهنی

نمی دانم این سازت است که دهان را می نوازد
یا دهانت ساز را

من دلم همان ساز شکسته
لب پنجره خانه کوچکمان
را می خواهد

من دلم ساز دهنت
روی پله های سرد
دانشکده ای کوچک
را می خواهد

من دلم بوسیدن
دهان سازی ات
کنار کالسکه ی کوچک
یاسمن را می خواهد

کلاه

کلکسیونی از کلاه دارم
سیاه و سفید
رنگی و توری و آفتابگیر و زمستانی و بهاری و ...
همه شان قشنگ است
به من می آیند
به من می روند
زیاد
گاهی گشادتر از دور سرم هستند
اشکالی ندارد
شاید به کسی دیگر هدیه بدهم
هر چند همه شان از صدقه سر دوستانم هستند
دوستان دور
نزدیک
از همه شان خدارو شکر به یادگار کلاهی برایم مانده است
تا هر از چندگاهی یادشان بکنم
.......
خانم ببخشید ؟
این پوست کلفت مال شماست ؟!!!!!

باران

تنت مثل باران ترنم دارد

مثل باران می بارد

خیسم می کند

سیرم میکند

بیا

برویم زیر باران

فقط

چون بوی تو را دارد

بیا برویم زیر باران

چون ترانه دارد

بیا

زیر باران

بدون چتر

بدون کلاه و بارانی

تا باران را در آغوش کشیم و

بویش کنیم

چشمانمان را ببندیم

دهانمان را باز کنیم

تا باران ببوستمان

لبمان را بمیکد

و

صورتمان را نوازش کند

سرمان را روی شانه های باران بگزاریم

و

ملتمسانه از او بخواهیم

با ما هم آغوشی کند

آخر فقط باران است

که برای تو و فقط تو

بارها و بارها می بارد

دانه و دانه

همه گانه

...........

تنهایی هایم را دیگر دوست ندارم

چه لحظات سختی است
وقتی به این نقطه می رسی
اینجا که
من ایستاده ام

سر قبری می گریم که مرده ندارد
برای کسی مهم نیست من چه حالی دارم
نه حال سیاه مستی است
نه تهوع
نه ویار
نه ..........
تنهایی هایم را دیگر دوست ندارم
از خر کردن دلم خسته شده ام
از حبس کردن دلتنگی هایم
از هی و هی زل زدن به موبایل و
ای میلهایم
تا شاید کسی نگرانم باشد خسته ام
تنهایی هایم را دیگر دوست ندارم
سیگار و هی سیگار
سیگار را دوست می دارم
دلش برایم تنگ می شود
و من نیز

الکی

من فقط عاشق اینم

حرف قلبتو بدونم

الکی بگم جدا شیم

تو بگی که نمی تونم

من فقط عاشق اینم

بگی از همه بیزاری

دو سه روز پیدام نشه تا

ببنیم چه حالی داری

من فقط عاشق اینم

عمری از خدا بگیرم

اینقدر زنده بمونم

تا به جای تو بمیرم

من فقط عاشق اینم

روزایی که با تو تنهام

کار و بار زندگیمو

بزارم برای فردام

من فقط عاشق اینم

وقتی از همه کلافم

بشینم یه گوشه‌ی دنج

موهای تو رو ببافم

عاشق اون لحظه ام که

پشت پنجره بشینم

حواست به من نباشه

دزدکی تو رو ببینم
...

اینقدر این ترانه قشنگ بود که دلم نیومد ننویسمش

چه فرقی می کند؟

چه فرقی می کند من روی آب راه بروم
یا تو ته اقیانوس بخوابی

چه فرقی می کند موهای من فرفری باشد و بلوند
یا تو کچل و فروید

چه فرقی می کند من مفعول به باشم
یا تو فاعل مذکر


چه فرقی می کند من شب را با تو به سحر برسانم
یا تو سحر را تا شب

چه فرقی می کند ؟
.....

خشخاش

انگار دیگر تازه نیستم
از تنور در نیامده خشک می شوم و
بیات
....
کمی از عرق تنت را
روی خشکی تن من بپاش
خشخاش هم خوب است
....
خشخاش را بر لبانم مهر و موم می کنی
لول لول می شوم انگار
نشئه ی نشئه
تا هپروت می روم
تا بوسیدن لب سکوت و
هم آغوش بهشت انگار
.....

ثانيه ها مي لرزند

روبروي آئينه مي نشينم
خودآرايي مي كنم
موهايم را شانه ميكنم
نمي دانم كدام لباس را بپوشم
تا
بيشتر دوستم بداري
كدام سايه
كدام ماتيك

اي واي
سر در گمم اين ساعت ها

اي واي
بهشت همين گوشه كنار هاست


صدايش را مي شنوم
فقط يك تكه از پازلش مانده
اي واي
ساعتها
سر در گمم كرده اند

تيك
تاك
تيك
تاك

باز هم وقت دارم
آرايشم را عوض مي كنم
لباسم را نيز هم
و
حتي عطرم را

اي واي
تيك
تاك
تيك
تاك

ثانيه ها مي لرزند
عقربه ها دندان قيريچ مي كنند

تمام بهشت گم مي شود
.
.
.
آرايشم را پاك مي كنم

درد مشترك

از درد مشترك حرف زدن
دردناكتر از خود درد

ميگويي درد مشتركمان را فرياد بزن
...
...
گلويم مي سوزد

گوشواره هايم كجاست ؟

مستبازي مي كنم
تا

تا سبك شدن گوشهايم

تا سرگيجگي

تا خماري بودنت

تا شمارش نفسهايت
تا كشف بوي تنت

تا روشن شدن سيگار بين هر هم آغوشيمان
تا آميزش عطر تنت با بوي سيگارم

اين آميزش

مست ترم مي كند
و گيج تر

......

يك پيك من
يك پيك ما
يك پيك خدا
يه پيك تو
دوباره يك پيك تو

انگار دوتا شده اي
چشمانم را مي مالم
باز مي كنم
باز هم
.....

دوباره مي مالم
هنوز دوتايي

باز هم
هنوز
.....

تو را همه جا ميبينم
و نيستي
در آغوشم هستي و نيستي

مي بوسمت و بوسيده نمي شوي
نمي بوسمت و بوسيده مي شوي

مست بازيم بيشتر مي شود انگارتا
تا دوباره سر گيجگي
تا دوباره دوتا شدن تو
تا سبك شدن گوشهايم
....
گوشواره هايم كجاست ؟

اين روزها

اين روزها

قدم زدن در خيابان
نگاه دختركاني كه
از درد آلت گشاد گشاد راه مي روند
و دلخوش به آنند كه
روز ولنتاين را گرامي داشته اند
و
گرامي تر از آن اين كه
پسران تا توانسته اند آلت خسته كرده اند
روزها چگونه خوار مي شوند
به همين سادگي

دختركاني كه
از سر حماقت لاي پاهايشان را هي پر مي كنند
از آلتهاي هي درون رفته
تا طلب عشق و هديه كنند
هر چه بيشتر بهتر

و چه مزخرف اين روزها
همه جا قرمز مي شود


قرمزي پاره شدن بكارتشان
قرمزي سرخ شدن صورتهايشان از سيلي مادر
يا گهگاهي به ندرت
از شرم و حيا
قرمزي هدايايي به چشم روشني
درد آلت ها

قرمزي شايد
روزي روزگاري عشق
.....

اه ه ه ه

شعرم زهره مار مي شود
سيم هاي تنبورم مدتي است
در رفته است
از دست انگشتهاي عصباني من

موازي نگاه تو نواختم
مساوي صداي تو كشيدم

شعرم زهره مار ميشود
مي زده شده ام
خواب زده و تي پا خورده

توي خوابم هي تنبور را
فحش و فضيحت مي دهم
سياسي نمي نويسم

فقط رنگ سبز را دوست دارم
اه ه ه ه ه ه ه

قاطي كرده ام

اي واي

اي واي ي ي ي ي
آخ خ خ خ خ خ خ
......

اين روزها


ها هايم ديگر
سردي لبان تو را گرم نمي كند
هاي من گرم نيست
يا لبان تو زيادي سرد است

فردا لبانت يخ مي بندند
هاي من داغ مي شود
و لب ديگري را مي سوزاند

اي واي ي ي ي ي ي
آخ خ خ خ خ خ خ خ
اين روزها
........

روزي شود آيا ؟

پوستم را خامه ندوز

روي پوستم خامه مي دوزي
خامه را ليس مي زني

روي سرم گيس مي بافي
گيس ها رادانه دانه ريس مي زني

..................

مثل سيب زميني پوستم را مي كني
روي پوست زخمي من عطر تنت را مي زني

آاااااخ
آاااااي

مي سوزد

مي سوزم

سرد است

زمستان است

رهايم مي كني

كولي وار

دلم سر دار

لخت و عور

بي سنگ صبور

پوست كنده و عطر آگين

خامه زده و پوست چركين

رنجور و مخمور

خنياگر ي مي شوم ناجور

مال شعر باش

روزی که به مردی برخوردی
که یاخته های تنت را به شعر بدل کند
و با پیچش موهایت شعر بسازد
روزی که به مردی برخوردی
که قادرت کند
مثل من ، با شعر حمام کنی
سرمه بکشی
و موهایت را شانه کنی

آن روز میگویم تردید نکن
با او برو
چون برایم مهم نیست مال من باشی یا مال او
مهم اینست
مال شعر باشی

خدا دلش از دست آدما گرفته

نمي دانم چرا اين گونه هست؟
وقتي نگاه عاشق کسي به توست مي بيني اما،
دلت بسته به مهر ديگري است .
بي اعتنا مي گذري وعاشقانه به کسي مي نگري که دلش پيش تو نيست
..................................................-
عشق رازي است مقدس.
براي کساني که عاشقند،
‌عشق براي هميشه بي‌کلام مي‌ماند؛
اما براي کساني که عشق نمي‌ورزند،
‌عشق شوخي بي‌رحمانه‌اي بيش نيست
..................................................- .
دکتر علي شريعتي :
دوست داشتن کسي که لايق دوست داشتن نيست اسراف محبت است
..................................................- .
کوچيک تر که بودم فکر مي کردم بارون اشک خداست
ولي مگه خدا هم گريه مي کنه چرا بايد دل خدا بگيره؟!!!!
دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم
اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت کمي بنوشم
تا پاک و آسماني شوم!
آسمان که خاکستري مي شد دل منم ابري مي شد
حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند و يا از ياد خدا غافل شدند
همه مي گفتند :
باران رحمت خداست ولي حس کودکانه من مي گفت :
خدا دلش از دست آدما گرفته

شعری زیبا از دکتر شریعتی‌

پريشانم،

چه مي‌خواهي‌ تو از جانم؟!

مرا بي ‌آنکه خود خواهم اسير زندگي ‌کردي.

خداوندا!

اگر روزي ‌ز عرش خود به زير آيي

لباس فقر پوشي

غرورت را براي ‌تکه ناني

‌به زير پاي‌ نامردان بياندازي‌

و شب آهسته و خسته

تهي‌ دست و زبان بسته

به سوي ‌خانه باز آيي

زمين و آسمان را کفر مي‌گويي

نمي‌گويي؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خيز تابستان

تنت بر سايه‌ي ‌ديوار بگشايي

لبت بر کاسه‌ي‌ مسي‌ قير اندود بگذاري

و قدري آن طرف‌تر

عمارت‌هاي ‌مرمرين بيني‌

و اعصابت براي‌ سکه‌اي‌ اين‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمين و آسمان را کفر مي‌گويي

نمي‌گويي؟!

خداوندا!

اگر روزي‌ بشر گردي‌

ز حال بندگانت با خبر گردي‌

پشيمان مي‌شوي‌ از قصه خلقت، از اين بودن، از اين بدعت.

خداوندا تو مسئولي.

خداوندا تو مي‌داني‌ که انسان بودن و ماندن

در اين دنيا چه دشوار است،

چه رنجي ‌مي‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

با خودم حرف مي زنم

صدايم ديگر در نمي آيد
كلامم را در سر حبس كرده ام
مبادا لو بروم
تلمبار مي شود
سرريز
سرم دارد مي تركد
.
.
.
.
چه ميگويم
تازگيها خودم هم خودم را مي پيچانم
دنبال نخود سياه ميروم
مثلا كنكور
.
.
.
.
غر مي زنم
سرم را قلاب بافي ميكنم
قلاب را پرت مي كنم تا
بهانه اي براي گشتن داشه باشم
.
.
.
.
فلان است و بهمان است
با خودم حرف مي زنم
دستم را ميگيرم تا قدم بزنم
آرام آرام
از كنار تاريخ مي گذرم
حواسم را پرت مي كنم
تا نبينم ديگر نبو دنم را
.
.
.
.
با خودم حرف مي زنم

فر مي خورم

خوب و فر خورده ام مثل موهاي ماكاروني نگين
اينطور مي گويند
شاد و گره خورد ه ام مثل تصادف بادهاي شمال
اينطور مي گويند
همين روزها
صاف مي شوم
همين روزها ...... افقي
اينطور مي گويند

خوش آمدن

احساس خوشايند

شانه به شانه اش رفتم

سايه به سايه تعقيبش كردم

نمي دانم به كجا مي رفت

شايد آسمان

شايد هم زمين

فقط رفتم كه تنها نباشد

دورادور نگاهش مي كردم

لبخندي مي زد و مي گفت

بيا پشيمان نمي شوي

من (خوش آمدن ) هستم ....

خوب است گاهي به دنبال فقط خوش آمدنهايمان برويم

خوب است

يادمان نرود اين خوش آمدنها راجدي بگيريم

شوخي نيست

من فقط خوشم آمده است

بارها در خلاف جهت رودخانه شنا کردم و از آنچه تقدیر مرا به آن میخواند فرار کردم...

شنا کردن خلاف جهت این رودخانه چیزی جز خستگی و برگشتن به جای اولم برایم نداشت...

یاد گرفتم که هر چیز و هر کس در راهم بی دلیل نیست و بپذیرم و به خوش آمدنها احترام بگذارم و جدی بگیرم...

شاید میانبری به دریا در مسیر این رودخانه است

من روي عقربه هاي ساعت مي نشينم هر روز
به 12 كه مي رسد مي افتم
تازگي ها ياد گرفته امكه خودم را به ثانيه قلاب كنم
و به 6 كه ميرسم
شصت توماني ام را به 12 حواله مي دهم

وارثين عصباني

چه خيالاتي شده ايم اين روزها

وقتي چهره عوض ميكنيم مي بنديم به هزار چهرگي

وقتي يار عوض ميكنيم مي بنديم به هزار دامادگي

وقتي هم كه چشممان رنگ عوض ميكند مي بنديم به اصالت

چه خيالاتي شده ايم اين روزها

آنچه اصالتش خوانده ایم ، هرز نگاهیست که بی توجه به رنگ،

همچو تیر از چشممان شلیک میشود و بر قلب هزار چهرگان فرو می افتد،

آری.... چه خيالاتي شده ايم اين روزها...!!!

که شاید بی انصافیست ، بستن یار عوض کردن به هزار دامادگی

آري

اصالتمان صفحه ي دارتي شده است

دارتهايي كه شايد از سر خطا به چشمان رنگي من و تو شليك شده است

وما

ما از سر سادگي اين همه هرزگي را همه جا

عشق ناميديم

بي انصافي نيست كه

باور كنيم مادربزرگ معروفمان اولين

فاسق و پدر بزرگمان اولين كلنگ بي غيرتي را براي ما به ارث گذاشتن

وارثان هرزگی سالهاست که از رنگ چشمان ما بی خبرند...

شاید بهتر بود سادگی را پاکی و صداقت ، و عشق را صورتکی برای توجیه هرزگی خطاب می کردی....

اینگونه انصاف در تقسیم ارث رعایت میشد

آلوده شاید به سیبی گاز زده

که هنوز از طعم تلخش دلپیچه داریم

قصه ی شیرینی که سالیانیست لالائی شبانه ی همه ی کودکان معصوممان است

(... و پدربزرگ شش دانگ بهشت را با اتاق نه متری اش در زمین طاق زد.... )

و آری اینگونه ما وارث یک دانه سیب گاز زده شدیم

... شاید هم خوشه گندمی و یا همان جانور دراز معروف و یا سنگ آلوده ی برادرمان , راستی هابیل بود یا قابیل ؟

ما وارث همان سنگ هستیم

تقصیر ما نیست

ما گناهی نداریم

...ما فقط یک سری وراث طماعیمم