تلخ مثل زهرمار

چاي تلخ را مي شود با قندي يا نباتي يا شكلاتي خورد

اما نگاه تلخ را چه ؟

مي شود پيك هاي زهر مار عرق سگي را با ردبولي يا هايپي يا آب انگوري نوش كرد

اما حرفهاي تلخ را چه ؟

مي شود از آن بالاتر صورتت را با سيلي سرخ نگه داري

اما لبخند تلخ را چه ؟

ماه نهم

نمي دانم چرا شبها غصه هايم مثل شكم نيما بزرگتر مي شود

انگار كه پا به ماه است

نهمين روز

نهمين هفته

و نهمين ماه

اما نمي دانم چرا ساليا نيست فارغ نميشوم

در همان نهمين روز نهمين هفته ي ماه نهم گيركرده ام

در شكم زاييده امش

بزرگش كرده ام

و امسال غم من 5 ساله ا ست

.

.

.

كاش در نهمين ساعت نهمين روز نهمين هفته ي ماه نهم سه زارينش ميكردم

تا شايد

امروز از درد نزاييدنش نمي سوختم

شب گران

روزها قيمت بازي مي كنيم

قيمت را به روز مي كنيم

روز را شب مي كنيم

و

شب گرا ن مي شود

مي ماند تا وراي نفسهاي باراني من

تا نسيم هواي عاشقانه

تا آخرين فوت

......

تا آخرين دانه ي انار

پچ پچ كنان از كنار همه ي

تعارف هاي تلخ مي گذرد

تو نمي داني حتي با تلنگر نگاهت قاصدك پرپر مي شود و همچنان .....

من در ذوق زدگي كودكانگي تو گم شده ام بچرخانم تا مثل قاصدك روي شانه هايت بنشينم

رنگين كمان

گيلاسي برايت مي چينم آبيه آبي

تو قرمز بنوش

من صدايت مي كنم سبز سبز
تو بنفش ببين

من برايت گل شمعداني مي كارم قرمز قرمز
تو زرد بچين

من صلح مي نويسم سفيد سفيد
تو سياه بخوان

...
من رنگين كمان حرف مي زنم
تو رعدوبرق ببار

زن از ديدگاه دكتر علي شريعتي

زن عشق مي كارد و كينه درو مي كند ... ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر ... مي تواند تنها يك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسرهستي ... براي ازدواجش در هر سني اجازه ولي لازم است و تو هر زماني بخواهي به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج كني ... در محبسي به نام بكارت زنداني است و تو ... او كتك مي خورد و تو محاكمه نمي شوي ... او مي زايد و تو براي فرزندش نام انتخاب مي كني ... او درد مي كشد و تو نگراني كه كودك دختر نباشد ... او بي خوابي مي كشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني ... او مادر مي شود و همه جا مي پرسند نام پدر ... و هر روز او متولد ميشود؛ عاشق مي شود؛ مادر مي شود؛ پير مي شود و ميميرد ... و قرن هاست كه او عشق مي كارد و كينه درو مي كند چرا كه در چين و شيارهاي صورت مردش به جاي گذشت زمان جواني بربادرفته اش را مي بيند و در قدم هاي لرزان مردش، گام هاي شتابزده جواني براي رفتن و درد هاي منقطع قلب مرد سينه اي را به ياد مي آورد كه تهي از دل بوده و پيري مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده مي كند ... و اينها همه كينه است كه كاشته مي شود در قلب مالامال از درد ... و اين، رنج است